Blog ของ Yahoo! รู้รอบ

สวัสดีครับเพื่อนๆ ชาว Yahoo! รู้รอบ กลับมาเจอกันเหมือนเดิมนะครับ เป็นไงบ้างครับ เบื่อ “ปิงปอง – ทีมงาน Yahoo! รู้รอบ” แล้วหรือยังครับ สวัสดีกันอย่างนี้มาปีกว่าแล้ว ตาปิงปองก็ยังคงเป็นคนเดิม มาทีไรเจ้าหมอนี่ก็มามุขเดิม คือเข้มงวดกับข้อควรปฎิบัติในชุมชน (กฏ กติกา มารยาทในเว็บ) ซะเหลือเกิน ผมรู้นะ ลับหลังก็แอบเรียกผมว่า “ตำรวจ”, “ไม้บรรทัด”, “ครูใหญ่” ใช่ม้า… แต่ประสบการณ์มันก็สอนผมครับว่า…

การที่ผมเคร่งครัดอะไรในกฏระเบียบมากไป บางครั้งมันก็น่ารำคาญสำหรับชุมชนเหมือนกัน (อ๊ะๆ แต่อย่าเพิ่งคิดว่าผมจะใจอ่อนยอมอ่อนข้อล่ะ อิอิ ไม่ยอมง่ายๆ หรอก) บางสิ่งบางอย่างที่ทีมงานหลากหลายเชื้อชาติที่นี่บอกกับผมว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ ผมก็ไม่ได้เห็นด้วยไปกับเขาเสียหมดครับ… เช่น เขาไม่ให้ผมเข้าไปตอบคำถามของเพื่อนๆ แบบหัวเราะนิดๆ  อิอิ อุอุ ไม่ได้ มันจะเสียการปกครองอะไรไปหรือยังไง? หรือกลัวว่าถ้าผมไปตอบแล้วเพื่อนๆ จะไม่กล้ามาตอบกัน ผมควรจะเป็นคนที่อยู่ข้างหลังเฉยๆ มีอะไรที่เกี่ยวกับการใช้งานก็ค่อยมาตอบ ที่นี่เขาให้ผมไว้มาดครับ ผมไว้มาปีกว่าๆ แล้วเป็นไงล่ะ ผมยังจำได้ว่าตอนไปมีตติ้งที่กทม. ในร้านอาหารญี่ปุ่น พี่นัทแกเจอตัวจริงผมแล้วก็บอกว่าไม่เห็นจะดุเหมือนในเว็บเลย แล้วก็ไปบอกต่อเพื่อนๆ ว่าเลิกกลัวได้แล้ว (เฮ้ยแม่เจ้า! อะไรเนี่ย! นี่ผมกลายเป็นยักษ์เป็นมารไปแล้วเหรอ? )

จริงๆ จะว่าฝรั่งเขามีเหตุผลก็ใช่นะครับ ที่ Yahoo! เรามีมาตรฐานแบบสากล เวลาคิดอะไรบางทีก็เผลอคิดแบบฝรั่งไปหน่อย แต่ผมว่าอะไรที่มันเป็นแบบไทยๆ สบายๆ เช่น เราชอบคำถามที่มันไม่เครียดไป เราชอบตอบแบบใช้ประสบการณ์ ไม่ใช่ไปเสิร์ชเอามาแปะอย่างเดียว เรารักพวกพ้อง เราชอบที่จะยิ้ม เราคนไทยก็มีเหตุผลเหมือนกัน ที่เราจะไม่ต้องเป็นอะไรตามแบบฝรั่งซะทั้งหมด ระยะหลังถ้าเพื่อนๆ สังเกตผมจะเริ่มไม่ค่อยสนใจไอ้เจ้าระเบียบอะไรเดิมๆ ไปซะทุกอย่าง

ความจริงในใจของผมก็คือ ผมเป็นคนไทย ผมคิดว่าผมเข้าใจคนไทยครับ ดังนั้นอะไรที่พวกเราต้องการก็บอกผมมาได้เลยครับ ทำได้ผมก็จะบอกทำได้ อะไรที่ทำไม่ได้ก็จะบอกเลยว่าทำไม่ได้ ผมเองก็ไม่อยากมานั่งอ้ำอึ้งเหมือนกันว่า “ขอรับเรื่องไว้ก่อนนะ” แล้วมันก็กลายเป็นน้ำผึ้งหยดเดียว แล้วหายจ๋อมกันไป <– ผมว่าแบบนี้ไม่เวิร์ีคอย่างแรงครับ ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมเป็น “ครูใหญ่” “ฝ่ายกิจการภายใน” “ไม้บรรทัด” วัดความถูกต้อง หรือ “ตำรวจ” คอยจับผิดใครแล้ว

แต่จากนี้ไปผมขอเป็นแค่ “ภารโรง” ก็พอครับ ผมขอเป็นภารโรงคนนึงที่ทำความสะอาดโรงเรียน ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะเอาไม้เรียวไปตีใคร แต่ผมจะคอยทำความสะอาดให้บ้านหลังนี้ใหม่อยู่เสมอ และนั่งเล่นกับนักเรียนและครูทุกคนในโรงเรียนได้ แต่ถ้าใครเกเร…ผมก็แอบไปฟ้องครูได้นะ (อะแฮ่ม!)

ที่ผ่านมาปีเศษๆ ผมรู้สึกว่าผมทำอะไรไปเยอะมากมาย เช่น หาคนที่เก่งในด้านใดด้านหนึ่งมาถาม-ตอบ หาคนดังที่น่าสนใจมาถาม-ตอบ แต่นั่นก็คือการสร้างสีสันใน Yahoo! รู้รอบ และสร้างชุมชนคนช่างสงสัยในเมืองไทยขึ้นมา โดยสร้างความแตกต่างจากเว็บบอร์ดทั่วไปที่ เราบอกทุกคนเสมอว่าเราคือ “ชุมชนของคำถามและคำตอบ หรือบริการ Q&A” เรามีการสะสมแต้มที่เป็นการให้กำลังใจเพื่อนๆ ในการเข้ามาช่วยเหลือกัน คือ ถามในเรื่องที่เราไม่รู้หรือสงสัย และตอบในเรื่องที่เราสนใจ ตอบได้ หรือไม่แน่ใจก็ช่วยหามาให้กัน แต่ว่าแต้มมันก็เป็นแค่สีสันเหมือนกัน

แต่หัวใจจริงๆ ของ Yahoo! รู้รอบก็คือ เรามาได้เพราะเพื่อนๆ ทุกคนเกิดจากความกระหายใคร่รู้ และเราเป็นเพื่อนกันผ่านทางตัวอักษรที่ไล่เรียงอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ และการนัดพบนอกรอบหลายต่อหลายครั้ง หรือแม้กระทั่งการช่วยเหลือกันในเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่เพียงเข้ามาในเว็บเพื่อสะสมแต้ม นี่เป็นสาเหตุที่ว่าเราไม่เคยมีการสะสมแต้มแลกของอะไรสักครั้งเดียว

ปีกว่าๆ ที่ผ่านมาผมเรียนรู้สิ่งสำคัญอยู่อย่างหนึ่งว่า… ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำมามันเป็นสีสันของชุมชนของเรา แต่สิ่งที่เราจะทำต่อไปให้มากขึ้นก็คือการเข้าถึงเพื่อนๆ มากกว่าเดิม ผมจะเข้าไปตอบคำถามกับเพื่อนๆ มากกว่าที่เคย ว่างๆ  ส่งเมลมาคุยกันได้นะ ปกติผมตอบทุกฉบับครับ

จะขอเป็นภารโรงที่คอยดูแลให้โรงเรียนสะอาด และทุกคนนั่งเรียนและนั่งคุยกันได้อย่างสนุกสนานกว่าที่เคยเป็น…