Blog ของ Yahoo! รู้รอบ

เมื่อช่วงกลางเดือนที่ผ่านมา ผมได้รับอีเมลฉบับหนึ่งจากคุณ Rackmanager และในอีเมลฉบับนี้ได้แนบบทความสั้นๆ มาหนึ่งเรื่อง เนื่องจากผมเคยขอให้เพื่อนๆ ช่วยส่งบทความที่เล่าถึงความรู้สึกที่มีต่อ Yahoo! รู้รอบในรอบหนึ่งปีที่ผ่านมา วันนี้ผมขอเอาหนึ่งในบทความที่ได้รับลงให้เพื่อนๆ อ่านกันก่อนนะครับ ส่วนบทความอื่นๆ เดี๋ยวผมจะทยอยลงครับ ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ (ผมขออนุญาต edit คำบางคำนะครับ)

- – - – - – -

To : คุณปิงปอง
From :Rackmanager

ความรู้สึกที่มีต่อ Yahoo! รู้รอบ ถามผมผมก็ตอบครับ ^_^

ครั้งแรกสุดผมเล่น version ฝรั่ง ก็ต้องถามและตอบเป็นภาษาฝรั่งครับ แล้วมันก็ถามอะไรที่เฉพาะคนท้องถิ่นไทยอย่างเราๆ มาถามๆ กันครับ วันแรกที่เห็นว่า มันมีปุ่มประเทศไทยให้กดด้วยแปลกใจมากแล้วก็ไม่คิดว่าจะมีให้ใช้ครับ (ตอนแรกคิดแบบนั้นจริงๆ) พอได้ใช้ก็ดีใจครับ เพราะว่าเราถามอะไรได้มากกว่าที่เราเคยถามกับ version ฝรั่ง

ผมว่าผมก็เป็นคนแรกๆที่ได้ใช้งานตั้งแต่ยังไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่ จนตอนนี้ผมจำหน้าคนใหม่ๆ ไม่ได้สักเท่าไหร่ แต่ก็จะมีหน้าเดิมๆ ที่คอยตอบคำถามในหมวดเดิมๆ อยู่เช่นเคย (ผมมักจะถามเรื่องคอมๆ น่ะครับ) ทำให้รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ได้รับคำตอบจากคนที่เค้าไม่จำเป็นต้องบอก หรือตอบเราก็ได้ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมากจริงๆ ที่ว่าคนที่เค้ารู้ในเรื่องนั้นๆก็พยายามที่จะบอกข้อมูลกับเราให้ดีที่สุดเท่าที่เค้าเหล่านั้นจะทำได้ มันจะเริ่มรู้สึกได้ถึงความเป็นสังคมเพื่อความแบ่งปันทางปัญญาอย่างแท้จริงครับ

คนอื่นๆ ที่ผมเห็นเป็นแค่ Avatar แต่ว่าผมจำชื่อแล้วก็รูปภาพประจำตัวของแต่ละคนได้ชัดเจน รู้สึกขอบคุณทุกครั้งที่มีคนมาตอบ ด้วยระยะเวลาอันสั้น (บางครั้งสั้นแค่ว่า วางปุ๊บรอสองนาทีก็มีคนตอบแล้ว)  การถามตอบแบบนี้ผมจะถามข้อมูลที่ค้นหาไม่ได้ หรือว่าผมค้นหาแล้วไม่เจอ ไม่ได้ดั่งใจก็เลยต้องถาม

นอกจากตัวผมแล้ว คนทีดีใจที่ได้รับคำตอบไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวนะครับ คำถามบางคำถามผมฟังจากคนอื่น อย่างเช่นพ่อผม ที่เค้าไม่ได้เล่น internet ผมก็เอาถามให้เค้าอย่างเรื่อง ที่ผมถามไว้ว่า เอ.. ร้านสุกี้แคนตั้นย้ายไปที่ไหน? ผมเองก็หาข้อมูลมานานแล้ว แต่ว่าค้นหาก็ไม่ได้เจอข้อมูลว่ามันย้ายไปที่ไหน หาเบอร์จากหน้าเหลือง(online version) แล้วโทรไปหาเบอร์ร้านก็ไม่มีคนรับ สุดท้ายแล้วผมก็ลองถามที่นี่ล่ะครับ

แล้วผมก็โทรไปบอกพ่อผมว่า .. ป่าป๊า .. ผมน่ะครับรู้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน แล้วผมก็บอกว่ามันเป็นคำตอบจากคนที่มาปะคำตอบเอาไว้ในคำถามที่ผมตั้ง วันนั้นพ่อผมก็ได้กินร้านโปรดของเค้า ผมว่าเค้าคงดีใจอยู่เหมือนกันว่า ในที่สุดก็หากินทีเดิมๆ ได้จนพบ (มันจะอะไรกะเรื่องกินขนาดนี้เนาะ แต่ว่าบ้านผม serious เรื่องกินน่ะครับ) พอได้กินก็มีสุขดี ได้กินสุกี้กันถ้วนหน้า พร้อมหน้ากับร้านอาหารเดิมที่อยู่ที่ใหม่ ที่คิดว่าจะไม่ได้ไปกินแล้ว … มัน happy นะครับ ความสุขเห็นเล็กๆแบบนี้ ก็ต้องบอกตรงๆก็เพราะ

“ได้คำตอบมาจากที่นี่เองหละครับ th.answers.yahoo.com ”

rackmanager
14 July 2008